![]({
"default": "https://ddw.ams3.cdn.digitaloceanspaces.com/thumbs/b0002428-3_1788195725_1800x1010.jpg",
"tablet-wide": "https://ddw.ams3.cdn.digitaloceanspaces.com/thumbs/b0002428-3_1788195725_1280x720.jpg",
"tablet-small": "https://ddw.ams3.cdn.digitaloceanspaces.com/thumbs/b0002428-3_1788195725_968x544.jpg",
"phone-wide": "https://ddw.ams3.cdn.digitaloceanspaces.com/thumbs/b0002428-3_1788195725_680x.jpg"
})
Vijf kunstenaars uit Zuid-Korea, Mexico en Palestina onderzoeken rampen niet als op zichzelf staande gebeurtenissen, maar als een voortdurende toestand. Via textiel, klei, handschrift en sensordata laten zij zien hoe geweld blijft doorwerken in licha
Materiële getuigenis
Oorlog en rampen eindigen niet wanneer de zichtbare gebeurtenis voorbij is. Vervuiling, bloedbaden, gendergerelateerd geweld, institutionele rampen en militaire bezetting kunnen zich op specifieke momenten voordoen, maar hun gevolgen blijven verankerd in lichamen en emoties, bestaansmiddelen en landschappen, en werken door in het dagelijks leven.
De vijf kunstenaars in *The stories we are still living* benaderen rampen niet als afgeronde gebeurtenissen, maar als een voortdurende toestand. In hun werken worden kralen en textiel, Post-itbriefjes en handschrift, klei, sensordata en land meer dan alleen materialen of middelen voor documentatie: ze functioneren als vormen van getuigenis.
Deze materialen bewaren ervaringen en herinneringen die in officiële geschiedenissen en door instituties vaak over het hoofd worden gezien, en maken zo sporen van geweld, rouw, verzet en overleving zichtbaar. Door te volgen wat in materie en plaats achterblijft, stelt de tentoonstelling de vraag hoe rampen het heden blijven vormgeven, en hoe herinnering en solidariteit gestalte kunnen krijgen door wat is achtergelaten.
