![]({
"default": "https://ddw.ams3.cdn.digitaloceanspaces.com/thumbs/p1250470-2_1787136610_1800x1010.jpeg",
"tablet-wide": "https://ddw.ams3.cdn.digitaloceanspaces.com/thumbs/p1250470-2_1787136610_1280x720.jpeg",
"tablet-small": "https://ddw.ams3.cdn.digitaloceanspaces.com/thumbs/p1250470-2_1787136610_968x544.jpeg",
"phone-wide": "https://ddw.ams3.cdn.digitaloceanspaces.com/thumbs/p1250470-2_1787136610_680x.jpeg"
})
Twee metalen sculpturen met een latex huid ademen langzaam door een mechanisme. De materialen veranderen en verouderen door tijd en gebruik. Met hun ademhaling bewegen de sculpturen tussen levenloos object en organisme, en verbeelden ze kwetsbaarheid
Vergankelijkheid
In mijn werk onderzoek ik vergankelijkheid en de zichtbare sporen van tijd. De sculpturen bestaan uit een metalen skelet en een huid van latex. Beide materialen veranderen door tijd en gebruik: latex verkleurt, gaat hangen en verrimpelt, terwijl het metaal langzaam tekenen van veroudering vertoont. Hierdoor zijn de sculpturen nooit volledig af, maar blijven ze zich ontwikkelen.
Ademhaling
Een mechanisme brengt de sculpturen langzaam tot leven. Af en toe wordt er lucht in de latex huid geblazen, waarna deze langzaam weer ontsnapt. Iedere ademhaling is tijdelijk en markeert een moment van verandering. Na verloop van tijd verliezen de sculpturen hun vermogen om de lucht vast te houden.
