![]({
"default": "https://ddw.ams3.cdn.digitaloceanspaces.com/thumbs/what-the-room-gives-up-landscape-canvas_1788204728_1800x1010.jpg",
"tablet-wide": "https://ddw.ams3.cdn.digitaloceanspaces.com/thumbs/what-the-room-gives-up-landscape-canvas_1788204728_1280x720.jpg",
"tablet-small": "https://ddw.ams3.cdn.digitaloceanspaces.com/thumbs/what-the-room-gives-up-landscape-canvas_1788204728_968x544.jpg",
"phone-wide": "https://ddw.ams3.cdn.digitaloceanspaces.com/thumbs/what-the-room-gives-up-landscape-canvas_1788204728_680x.jpg"
})
Een stapel kussens achtergelaten in een hoek, elk vervormd door het gewicht van het kussen erboven. Binnenin beweegt iets de lucht. Het zachtste ding in huis is degene die zegt wat de kamer tot het donker voor zich houdt.
Ergens boven, ergens achter
Er is een laag geluid die pas bovenkomt wanneer een kamer stil is geworden. Ze was er altijd al en blijft onhoorbaar tot alles wat een doel had voor die dag is afgelopen: een leiding die even doorloopt, een koelkast die volgens zijn eigen schema aanslaat, iemand die boven een kamer oversteekt, verkeer dat ver genoeg weg is om zijn afzonderlijke auto's te hebben verloren. Niets ervan is aan iemand gericht. Niets ervan wordt gelokaliseerd, alleen opgemerkt. Het is wat er van een dag overblijft zodra er niets meer in wordt gedaan, en het is zo dicht bij intimiteit als een kamer komt zonder dat er iets gebeurt. Hier is ze geënt op een stapel kussens, die gemaakt zijn om te absorberen, en dat ook doen.
