The Longest Night Stains Red

Na de bijeenkomst

De installatie toont een eetkamer na gebruik. Een tafel staat nog gedekt, objecten zijn zorgvuldig gerangschikt en sporen van activiteit zijn zichtbaar, maar de mensen die deze omgeving hebben gecreëerd, zijn afwezig. Deze afwezigheid vestigt de aandacht op de gebaren en de tijd die verborgen liggen in het huiselijke leven. Koken, serveren, schoonmaken, schikken en voorbereiden zijn vaak repetitieve handelingen die verdwijnen zodra ze zijn voltooid. Hier worden textiel en objecten getuigen van deze handelingen en dragen ze de sporen van handen, beweging en tijd. Het huiselijke interieur wordt niet alleen een plek om samen te komen, maar ook een ruimte waar onzichtbare arbeid zichtbaar wordt door wat het achterlaat.

De kennis van Yalda

Het project is geïnspireerd op herinneringen aan mijn jeugd in Iran en de viering van Yalda-nacht, de langste nacht van het jaar, waarop families samenkomen. Het bereiden van eten is een belangrijk onderdeel van deze bijeenkomsten, waarbij recepten, technieken en rituelen van generatie op generatie worden doorgegeven. Centraal in het werk staat de granaatappel, die sterk geassocieerd wordt met Yalda en met overvloed, leven en saamhorigheid. Maar achter de viering schuilt het vaak onzichtbare werk van het voorbereiden van het huis en het eten. Door met granaatappelschillen te werken, wordt een weggegooid onderdeel van deze voorbereiding een materiële verbinding tussen koken, zorg, culturele kennis en herinnering.

Vlekken van het geheugen

Door middel van verven, naaien, weven en herhaling vertaalt het project deze alledaagse gebaren naar materiële vorm. Granaatappelschillen worden verzameld en omgezet in kleur, waardoor iets dat normaal gesproken wordt weggegooid, een blijvende indruk achterlaat op textiel. De resulterende textielproducten vertonen variaties, vlekken, markeringen en imperfecties die niet volledig te controleren zijn, net als herinneringen zelf. In plaats van textiel simpelweg als functionele objecten te beschouwen, ziet het project het als levende archieven; objecten die persoonlijke ervaringen kunnen bevatten en deze verbinden met gedeelde geschiedenissen, rituelen en vormen van kennis.