Universal rhythms

Universele patronen

Deze serie werken vindt haar oorsprong in een fascinatie voor de terugkerende ritmes en patronen die door de natuur heen zichtbaar worden — van microscopisch kleine biologische structuren en botanische landschappen tot de uitgestrektheid van kosmologische vormen. Door deze vormen los te maken van hun oorsprong, ontstaat een beeldtaal die niet langer gebonden is aan schaal, soort of systeem. Patronen lijken zich als een echo door verschillende lagen van de werkelijkheid te bewegen. Wat ver van elkaar verwijderd lijkt, blijkt soms dezelfde vorm, hetzelfde ritme, dezelfde beweging te dragen.

Harmonie

In deze terugkerende patronen zoek ik naar het idee van harmonie. Niet als een perfecte of stilstaande balans, maar als een voortdurend samenspel van verschillende krachten, vormen en ritmes. In de natuur bestaat niets werkelijk op zichzelf. Alles staat in verbinding, beïnvloedt en wordt beïnvloed, beweegt mee, past zich aan en vindt steeds opnieuw een tijdelijk evenwicht. Juist in deze voortdurende wisselwerking ontstaat harmonie. De relatie tussen microkosmos en macrokosmos heeft de mens al duizenden jaren gefascineerd — misschien omdat we daarin iets van onszelf herkennen. Een groter web waarin alles met elkaar verbonden is. Misschien hoeft deze taal niet volledig begrepen te worden. Misschien is het genoeg om haar te herkennen, te voelen en te luisteren naar het ritme dat ons met de wereld om ons heen verbindt.

Ambacht

Deze fascinatie krijgt vorm in mijn praktijk als glazenier, waarin het ambacht een wezenlijk onderdeel van het werk is. Ieder werk ontstaat volledig met de hand. Elk fragment glas wordt zorgvuldig gesneden en intuïtief gelegd, waardoor de compositie zich langzaam ontvouwt. Ik werk niet naar een vaststaand eindbeeld, maar laat ruimte voor een dialoog tussen mijn handen, het materiaal en het moment. Een diepgaande relatie met glas ontstaat pas door tijd, geduld en herhaling — door het materiaal steeds beter te leren kennen en te begrijpen. De sporen van de hand, kleine afwijkingen en subtiele imperfecties worden daardoor geen fouten, maar dragers van het proces. Zo wordt tijd zichtbaar in het werk. En langzaam, door aandacht en aanraking, krijgt ieder stuk een eigen karakter — alsof het niet alleen gemaakt wordt, maar gaandeweg wordt bezield.